تاثیر تحولات سیاسی درعصردیجیتال برسیاست گذاری عمومی کشورها

این مقاله با رویکرد مرور نظام مند و سنتز روایی منابع میان رشته ای (۲۰۱۰–۲۰۲۴)، تاثیر تحولات سیاسی میانجی گری شده توسط فناوری های دیجیتال بر چرخه سیاست گذاری عمومی کشورها را بررسی می کند. داده های برگرفته از مقالات داوری شده، اسناد حقوقی (مانند GDPR، DSA/DMA، NIS۲) و گزارش های سیاستی بین المللی نشان می دهد که: نخست، داده محوری و الگوریتمی شدن فرایندهای سیاست گذاری کارایی و سرعت تصمیم سازی را افزایش داده اما ریسک های سوگیری، تبعیض و بحران مشروعیت را بالا برده است. دوم، سیاست ورزی پلتفرمی و جنبش های شبکه ای ظرفیت دستورکارگذاری و پاسخ گویی را تقویت کرده اند، ولی تبدیل بسیج دیجیتال به تغییر سیاستی پایدار مستلزم نهادهای میانجی و ظرفیت سازمانی است. سوم، تشدید تهدیدات سایبری و عملیات نفوذ اطلاعاتی، دستور کار دولت ها را به سمت تاب آوری، شفافیت محتوایی و دسترسی پژوهشی به داده های پلتفرمی سوق داده است. چهارم، تمرکز قدرت در بازارهای پلتفرمی و «وابستگی مسلحانه شده» در گلوگاه های شبکه ای، به ظهور تنظیم گری فراسرزمینی و سیاست های صنعتی داده محور انجامیده است. مقاله یک چارچوب چهاربعدی برای سیاست گذاری موثر پیشنهاد می کند: حکمرانی داده و الگوریتم ها؛ امنیت و تاب آوری سایبری و یکپارچگی اطلاعات؛ مشارکت و مشروعیت دیجیتال؛ و رقابت/سیاست صنعتی پلتفرم ها. دلالت های عملی شامل نهادینه سازی ارزیابی تاثیر الگوریتمی، ممیزی مستقل و تبیین پذیری، حریم خصوصی درطراحی، قابلیت تعامل پذیری، و استانداردهای مشترک تاب آوری است. این نتایج نشان می دهد سیاست گذاری در عصر دیجیتال مستلزم معماری نهادی تطبیقی است که میان کارایی، عدالت، آزادی و امنیت توازن برقرار کند.

کلیدواژه ها:

تحول دیجیتال ، سیاست گذاری عمومی ، پلتفرم ها ، حکمرانی داده ، شفافیت الگوریتمی ، امنیت سایبری ، تنظیم گری فراسرزمینی ، مشروعیت دیجیتال.