آموزش و پشتیبانی خودمدیریت دیابت مبتنی بر تله هلث (Telehealth DSMES): روشی نوآورانه ای برای بهبود کنترل گلیسمیک، کیفیت زندگی و دسترسی به مراقبت ها

مقدمه: با وجود ۵۸۹ میلیون نفر مبتلا به دیابت در جهان، دستیابی به اهداف درمانی همچنان با چالش هایی روبرو است، حتی با پیشرفت های درمانی و فناوری. درمان دارویی به تنهایی برای کنترل بهینه دیابت کافی نیست و اهمیت بهینه سازی رفتاری و حمایت روانی- اجتماعی را برجسته می کند. Telehealth DSMES رویکردی مقیاس پذیر و فردمحور ارائه می دهد که از طریق ابزارهای دیجیتال مولفه های کلیدی DSMES را به صورت غیرحضوری منتقل می کند. این روش با رفع موانع دسترسی به آموزش (مانند محدودیت های جغرافیایی، زمانی و کمبود آموزش دهندگان)، تمرکز بر آموزش انعطاف پذیر در زمینه هایی مانند پاتوفیزیولوژی، تزریق انسولین، مدیریت داروهای خوراکی (دز، زمان بندی و نحوه ی مصرف)، پایش قند خون، پیشگیری از عوارض و مهارت های حل مساله، تعامل بلندمدت و توانمندسازی بیماران را تسهیل می کند. برنامه های Telehealth DSMES شامل محتواهای مبتنی بر شواهد هستند که از طریق پلتفرم های غیرحضوری (مانند تماس های ویدئویی، اپلیکیشن ها و چت ربات ها) ارائه می شوند. این برنامه ها با توجه به نیازهای فرهنگی، زبانی و سطح سواد بیماران شخصی سازی شده و تیم های چندتخصصی (غدد، رژیم شناسان و آموزش دهندگان دیابت) در زمان های حیاتی (در تشخیص، سالانه یا زمانی که اهداف درمانی محقق نشده اند، بروز بیماری های همراه مانند نارسایی کلیه یا سکته، و تغییرات در مراقبت) اجرا می شوند. نتایج از طریق کاهش HbA۱c، شاخص های کیفیت زندگی، و نرخ استفاده از خدمات درمانی ارزیابی می شوند. مطالعات بالینی نشان می دهند که Telehealth DSMES در ۱۲–۶ ماه، HbA۱c را ۰/۶ ٪≥ کاهش می دهد و با مزایایی مانند: بهبود دسترسی، کاهش هزینه ها، مزایای روانی- اجتماعی، و مقیاس پذیری همراه است. در مقایسه با درمان دارویی، Telehealth DSMES بدون عوارض جانبی، کنترل قند خون بلندمدت را بهبود بخشیده و مشارکت فعال بیماران در تصمیم گیری های درمانی را تقویت می کند. نتیجه گیری: Telehealth DSMES  تحولی بنیادین در مدیریت دیابت ایجاد کرده است که علم پزشکی را با نوآوری دیجیتال ترکیب می کند. برای حداکثر کردن تاثیر، سیستم های بهداشتی باید: ۱- Telehealth DSMES را الویت قرار دهند: ادغام آن در راهنمای های ملی مراقبت از دیابت. ۲- زیرساخت ها را گسترش دهند: گسترش اینترنت پرسرعت و آموزش دیجیتالی برای بیماران و پزشکان. ۳- مدل های ترکیبی ایجاد کنند: ترکیب تله هلث با دیدارهای حضوری در موارد پیچیده (مانند کاربران پمپ انسولین). ۴- اصلاحات سیاستی: جبران هزینه ی جلسات آموزشی مجازی و تشویق پزشکان به شرکت در این برنامه ها. با اجرای Telehealth DSMES، ذینفعان می توانند بار جهانی دیابت را کاهش دهند، قدرتمندسازی بیماران را تقویت کنند و به مراقبت های عادلانه و با کیفیت دست یابند.

کلیدواژه ها:

تله هلث DSMES ، آموزش و پشتیبانی خودمدیریت دیابت ، کنترل گلیسمیک ، سلامت دیجیتال ، پایبندی دارویی ، توانمندسازی بیمار