ارتباط سطح سرمی اسپکسین با رتینوپاتی دیابتی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲

مقدمه: نوروپپتید اسپکسین، که در فرایندهای فیزیولوژیک گوناگون از جمله سوخت وساز انرژی و مقاومت به انسولین دخیل می باشد، به عنوان یک نشانگر زیستی در اختلالات متابولیک مطرح شده است. یافته های مقدماتی حاکی از آن است که کاهش اسپکسین ممکن است با بروز و پیشرفت رتینوپاتی دیابتی (DR) ارتباط داشته باشد. هدف از این مطالعه، ارزیابی ارتباط سطح سرمی اسپکسین با رتینوپاتی دیابتی، و برخی شاخص های بالینی مرتبط، در یک جمعیت ایرانی مبتلا به دیابت نوع ۲ (T۲DM) بود. روش ها: تعداد ۷۲ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲، شامل دو گروه ۳۶ نفری با و بدون رتینوپاتی دیابتی وارد این مطالعه شدند. سطح سرمی اسپکسین با استفاده از روش الایزا اندازه گیری و بین دو گروه مقایسه شد. همچنین، داده های دموگرافیک، تن سنجی و بیوشیمیایی گردآوری و با استفاده از آزمون های آماری مناسب با سطح سرمی اسپکسین ارتباط سنجی شد. یافته ها: سطح اسپکسین در بیماران مبتلا به رتینوپاتی دیابتی به طور معنی داری کمتر از گروه بدون رتینوپاتی بود (۲۹/۰ ± ۱۲۱/۷۹ در مقابل ۳۲/۱۸ ± ۱۶۶/۷۹ نانوگرم بر میلی لیتر) (۰/۰۰۱ > P). با این حال، هیچ گونه ارتباط معنی داری بین سطح سرمی اسپکسین و سایر شاخص های متابولیکی مشاهده نشد (۰/۰۵ < P). تحلیل منحنیROC  نشان داد که سطح سرمی اسپکسین معادل ۱۵۰/۵۵ نانوگرم بر میلی لیتر (۰/۹۴ – ۰/۷۷ :CI ۹۵%، ۰/۸۵ = AUC) می تواند به عنوان نقطه برش بهینه با حساسیت ۷۵ درصد و ویژگی ۹۰ درصد برای تمایز بین بیماران دیابتی با و بدون رتینوپاتی عمل کند. نتیجه گیری: سطح پایین تر اسپکسین با ریسک ابتلا به رتینوپاتی دیابتی ارتباط داشت که می تواند نشان دهنده ی نقش احتمالی این پپتید در بروز عوارض چشمی مرتبط با دیابت باشد.

کلیدواژه ها:

دیابت نوع ۲ ، اسپکسین ، رتینوپاتی دیابتی