اثربخشی آموزش فرزندپروری با رویکرد طرحواره محور بر رابطه والد–کودک، رشد اجتماعی و سلامت روانی کودکان شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر آموزش فرزندپروری با رویکرد طرحواره محور بر رابطه والد–کودک، رشد اجتماعی و سلامت روانی کودکان شهر اصفهان انجام شد. این مداخله مبتنی بر نظریه طرحواره درمانی یانگ (۲۰۰۳) است که تلاش می کند الگوهای شناختی ناسازگار والدین و تاثیر آن بر تعاملات خانوادگی را اصلاح کند. جامعه آماری شامل کلیه مادران دارای کودکان متولد سال های ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۱ شهر اصفهان بود که به مراکز خدمات سلامت مراجعه کرده بودند. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده، نمونه ای شامل ۴۰ نفر از مادران و فرزندان آن ها انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۲۰ نفر) تخصیص داده شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه آموزشی ۹۰ دقیقه ای، تحت آموزش فرزندپروری طرحواره محور قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس رشد اجتماعی واینلند (۱۹۵۳)، پرسشنامه رابطه والد–کودک پانتا (۲۰۱۳) و مقیاس سلامت روانی اسپرافکین و همکاران(۱۹۸۴) بود. تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره صورت پذیرفت. نتایج نشان داد آموزش فرزندپروری طرحواره محور موجب افزایش معنادار رابطه مثبت والد–کودک، ارتقای رشد اجتماعی و بهبود سلامت روانی کودکان در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است. این یافته ها حاکی از اثربخشی قابل توجه این رویکرد در بهبود تعامل والد–فرزند و ارتقای شاخص های روانی و اجتماعی کودکان در جامعه مورد مطالعه است.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری طرحواره محور ، رابطه والد–کودک ، رشد اجتماعی ، سلامت روان.