نقش والدین در آموزش غیررسمی (خانه به عنوان مدرسه دوم)

این مقاله به تبیین نقش والدین در آموزش غیررسمی و تفسیر خانه به مثابه «مدرسه دوم» می پردازد. هدف ها شامل: صورت بندی مفهومی خانه به عنوان اکوسیستم یادگیری، شناسایی شیوه های اثربخش والدگری آموزشی، واکاوی الزامات سواد دیجیتال در خانواده، و ارائه راهبردهای عملی برای تقویت یادگیری روزمره کودکان است. روش پژوهش به صورت تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات معتبر انجام شده است. نتایج نشان می دهد الگو بودن والدین، کیفیت تعاملات کلامی و هیجانی، طراحی آگاهانه زمان/فضا/منابع (کتاب، اسباب بازی، مواد هنری)، و پیوند فعالیت های خانگی با تجربه های بازی محور و پروژه محور، محرک های اصلی رشد شناختی، زبانی و اجتماعی–هیجانی اند. هم خوان سازی عادات خانوادگی با اهداف یادگیری (خواندن بلند، گفت وگوهای مسئله محور، مشارکت کودک در کارهای خانه) و مستندسازی تجربه ها، به خودتنظیمی و انگیزش درونی می انجامد. در حوزه رسانه، راهبرد «هم استفاده هدایت شده»، گزینش محتوا، و قواعد روشن زمان/کاربرد، سواد دیجیتال و ایمنی را بهبود می دهد. هم افزایی خانه با مدرسه و جامعه از طریق ارتباط هدفمند با معلمان و بهره گیری از منابع محلی، فرصت های یادگیری را گسترش می دهد. در پایان، چارچوبی عملی شامل برنامه یادگیری خانوادگی، روتین های کوتاه روزانه، کیت منابع کم هزینه، و ارزیابی بازاندیشانه پیشنهاد می شود تا والدین بتوانند به طور پایدار نقش مربیگری خود را ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش غیررسمی ، والدین ، خانه به عنوان مدرسه دوم ، سواد دیجیتال ، یادگیری خانواده محور