نقش بازی های نقش آفرینی (Role-Playing) در توسعه توانایی حل مسئله و دیدگاه گیری در دانش آموزان دوره ابتدایی

این مقاله نقش بازی های نقش آفرینی در پرورش توانایی حل مسئله و دیدگاه گیری در دانش آموزان دوره ابتدایی را بررسی می کند. هدف پژوهش تبیین سازوکارهایی است که از طریق درگیری فعال در نقش یک دانشمند، شخصیت تاریخی یا شهروند، به تقویت همدلی، پیش بینی پیامد تصمیم ها و تولید راه حل های خلاق منجر می شود. روش پژوهش تحلیلی و توصیفی است و بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی نظام مند مقالات معتبر تکیه دارد. یافته های گردآوری شده نشان می دهد که تجربه نقش با فراهم کردن زمینه روایت مشترک، افزایش تعامل همسالان و تمرین گفت وگو، به رشد مهارت های اجتماعی و عاطفی پیوند می خورد و دقت درک دیدگاه دیگران را بالا می برد. همچنین طراحی سناریوهای موقعیت محور همراه با بازاندیشی هدایت شده و پرسش های راهنما، موجب شکستن الگوهای کلیشه ای حل مسئله، افزایش انعطاف شناختی و ارتقای توانایی تحلیل پیامدها می شود. نقش معلم در تسهیل چارچوب امن برای آزمون تصمیم ها، مدیریت بازخورد سازنده و پیوند تجربه بازی با اهداف برنامه درسی، تعیین کننده ارزیابی پیشرفت یادگیرندگان است. جمع بندی نشان می دهد ترکیب نقش آفرینی با اصول یادگیری اجتماعی و عاطفی، به بهبود پایدار خودتنظیمی، همکاری و حل مسئله می انجامد و می تواند به عنوان رویکردی کم هزینه برای غنی سازی کلاس ابتدایی به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

بازی نقش آفرینی ، حل مسئله ، دیدگاه گیری ، یادگیری اجتماعی و عاطفی ، دوره ابتدایی