تاثیر روش های فعال یادگیری بر ارتقای انگیزه تحصیلی: رویکردی مبتنی بر نظریه خودتعیین گری

یکی از چالش های مهم نظام های آموزشی امروزی، کاهش انگیزه تحصیلی دانش آموزان و رواج یادگیری سطحی و غیرتعامل محور است. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش روش های فعال یادگیری در تقویت انگیزه، احساس شایستگی و مشارکت دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکردی توصیفی–تحلیلی و بر پایه بررسی منابع معتبر داخلی و خارجی در حوزه روان شناسی تربیتی و برنامه ریزی درسی صورت گرفت. تحلیل ادبیات نظری نشان می دهد که به کارگیری روش هایی نظیر یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر مسئله و ایفای نقش، به طور موثری موجب ارتقای انگیزش درونی، افزایش خودکارآمدی و بهبود تعامل فراگیران در محیط کلاس می شود. تبیین یافته ها با بهره گیری از نظریه خودتعیین گری صورت گرفت؛ نظریه ای که بر اهمیت ارضای سه نیاز بنیادین روان شناختی شامل شایستگی، خودمختاری و ارتباط تاکید دارد. نتیجه گیری کلی پژوهش بیانگر آن است که استفاده نظام مند از روش های فعال یادگیری در مدارس، ضمن پویاسازی فرایند آموزش، به افزایش پایدار انگیزه تحصیلی و ارتقای کیفیت تجربه یادگیری دانش آموزان منجر می شود.

کلیدواژه ها:

روش های فعال یادگیری ، انگیزه تحصیلی ، خودتعیین گری ، خودکارآمدی