باستان گرایی و کلان روایتهای ایران باستان در ساخت ادبی و هنرهای تجسمی عصر پهلوی اول

باستان گرایی در قامت کلان روایتها در هنر و ادبیات عصر پهلوی اول غالبا با نوعی اغراق در ارزشها و افتخارات تمدن پیش از اسلام همراه بوده است. اما این همراهی چگونه به شکل گیری نوعی ملی گرایی افراطی منجر گردید؟ و چگونه این اندیشه نوگرا در ساخت ادبی با مکتب ادبی «بازگشت» خود را باز نمایاند، ولی در روند تفکری خود در هنرهای تجسمی امری چندان موفق نبود؟ این مقاله با استفاده از روش اسنادی و به شیوه توصیفی- تحلیلی به بیان این نتیجه میپردازد که در مجموع در ساخت ادبیات و هنرهای تجسمی عصر پهلوی،اول قالب هنر وادبیات این دوره را ناسیونالیسمی باستان گرا و رمانتیسمی حسرت وار شکل میداد که میتوان آن را ناشی از تاثیر خفقان اجتماعی تلقی کرد

کلیدواژه ها:

باستان گرایی ، پهلوی اول ، ادبیات ، هنر ، ناسیونالیسم