بررسی تلمیحات کتاب فارسی دهم

تلمیح یکی از آرایه های مهم و پرکاربرد ادبیات است. شاعران و نویسندگان از این آرایه برای مزین کردن آثار خود استفاده می کنند. تلمیح از ریشه لمح و به معنی اشاره کردن با گوشه چشم است. در تلمیح، شاعر یا نویسنده به یک داستان، آیه یا حدیث معروف اشاره می کند و به کلام خود استواری و زیبایی می بخشد. نتایج نشان می دهد فصل ادبیات پایداری بیشترین استفاده و فصل ادبیات حماسی کمترین استفاده از آرایه بررسی تلمیح را دارد. بیشترین تلمیحات به کار رفته، تلمیح دینی است و شاعران از اشارات دینی بیشترین بهره را جسته اند. آن تلمیحات ایرانی بیشترین بسامد را در کتاب فارسی دهم دارند.

کلیدواژه ها:

تلمیح ، فارسی دهم ، دینی ، ادبیات ایران ، ادبیات پایداری