زیباسازی شعر در بستر انواع استعاره با تکیه بر اثر تاسیان هوشنگ ابتهاج

استعاره یا مانندگویی یک روش در فن بیان است به معنای به کار بردن یک واژه، عبارت یا جمله به جای چیز دیگری بر اساس شباهت بین آنها. استعاره اهمیت بسیاری در شعر و ادب جهان دارد. اولین بار توسط ارسطو به عنوان گونه ای از تشبیه تشریح شد. می توان گفت استعاره همان تشبیه است که مشبه یا مشبه به آن حذف شده باشد و گاهی وقتها وجه شبه هم حذف شده است. برای مثال، گریه ی ابر بهاری استعاره است که زیرساخت آن این جمله است: «ابر بهار مانند انسان می گرید»؛ از این زیرساخت مشبه به حذف شده و تنها مشبه و ویژگی پایه ای محذوف باقی مانده است. بانگ نی مجموعه شعری از هوشنگ ابتهاج است که در سال ۱۳۹۶ برای دومین بار منتشر شد. سرایش این مثنوی از سال ۱۳۴۰ شروع و تا سال ۱۳۶۰ تکمیل آن ادامه یافت. دگرگونی اساسی اندیشه این اثر را از سایر مثنوی های بزرگ پارسی متمایز می کند. این مثنوی بر پایه ای دانش و آگاهی انسان امروز و با نگاهی به آرمان ها و رنج های انسان معاصر پدید آماده است. هوشنگ ابتهاج از شاعران بزرگ دوره معاصر می باشد که در عرصه های هنر و ادبی درخشش بسیار داشت. در این مقاله قرار است به انواع استعاره در اشعار کتاب «بانگ نی هوشنگ ابتهاج» پرداخته شود.

کلیدواژه ها:

زیباسازی ، استعاره ، تاسیان ، هوشنگ ابتهاج