بررسی تاثیر روابط بینامتنی سووشون سیمین دانشور در تاریخ داستان نویسی

اوضاع اجتماعی تاثیر مهمی در شکل دهی شخصیتهای داستانی نویسنده دارند. یک متن فضایی چند بعدی است که نویسنده انواع نوشتار را در آن با یکدیگر می آفریند و متن جدید را به وجود می آورد. هدف از این پژوهش بررسی تاثیر روابط بینامتنی در رمان «سووشون» سیمین دانشور بر تحول و نوآوری در داستان نویسی ایران است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل کیفی متنی با رویکرد بینامتنی می باشد که در آن تعامل متون حاضر متن (داستان با متون غایب مانند اسطوره های شاهنامه، ارجاعات قرآنی، احادیث و متون قانونی) مورد بررسی قرار گرفته است. ابزار اصلی پژوهش شناسایی و تحلیل تناصح های مضمون و شاخص علم به عنوان دو محور در ساختاربندی روایی «سووشون» است. یافته های پژوهش نشان می دهد که نویسنده توانسته از فرهنگ های متعدد، اسلامی، مذهبی، اسطوره ای همچون داستان های رستم، سهراب و سیاوش شاهنامه، آیات، احادیث قرآنی، تعزیه خوانی و مراسم ماه محرم روابط متقابلی مبتنی بر گفت وگو را برقرار نماید و باعث ایجاد بحث بینامتنی در سووشون شود. او با استوار کردن معنای ادبی بر عوامل برون متنی تحلیل تازه ای از جنگ جهانی دوم و استعمار در دسترس ما قرار می دهد که می توان سووشون را خاطره ای از متون دیگر دانست. دانشور با برقراری پیوندی هوشمندانه میان لایه های مختلف، فرهنگی، تاریخی و مذهبی متن چندبعدی و پویایی را به وجود آورده است که نه تنها روایت یک رویداد تاریخی را به بستر معنوی و فلسفی گسترش می دهد بلکه الگویی نوین برای آثار نسل های بعدی داستان نویسان در ایران رقم زده است.

کلیدواژه ها:

بینامتنی سووشون سیمین دانشور ، داستان نویسی