تحلیل ساختاری رمانهای زنانه با تمرکز بر بازی آخر بانو

رمان «بازی آخر «بانو» نوشته بلقیس سلیمانی نمونه ای برجسته از ادبیات زنانهی پس از انقلاب اسلامی ایران است که با بهره گیری از ساختاری پست مدرن و چندصدایی روایت زندگی پررنج و پرچالش زنی به نام گل بانو را از کودکی تا بزرگسالی در بستر تحولات سیاسی و اجتماعی دهه ی شصت ترسیم می کند. این مقاله با هدف تحلیل ساختاری رمان مذکور به بررسی عناصر پی،رنگ شخصیت پردازی، زاویه دید درون مایه فضا، لحن و سبک می پردازد. یافته ها نشان می دهد که نویسنده با استفاده از روایتهای چندگانه درون مایه هایی چون فقر، عشق، سیاست، مردسالاری و سرنوشت زنان را در قالبی واقع گرایانه و اقلیم محور به تصویر کشیده است. گل بانو نماینده ی زنانی است که قربانی مناسبات، قدرت سنت و جامعه مردسالار شده اند اما در برابر سرنوشت تسلیم نمی شوند. نتیجه این تحلیل نشان می دهد که بازی آخر بانو نه تنها روایتی از رنج زنان بلکه روایتی از سکوت، مقاومت و بازی های تحمیلی تاریخ است که در نهایت با ابهام نسبیت و بی قطعیتی پست مدرن به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

رمان زنانه ، نویسندگان زن ، ادبیات معاصر ، بلقیس سلیمانی ، بازی آخر بانو