بررسی و تحلیل جایگاه حلاج در اشعار صائب تبریزی

عرفان و تصوف، یکی از جلوه های بی بدیل ادب فارسی است که با اندیشه ها و مضامین متعالی خود، پنجره خیال انگیز رو به ابدیتی بی انتها باز کرد. در این بین صائب تبریزی از شاعرانی است که مبنای فکریش عرفان نیست اما مضامین عرفانی را بازگو می کند و به منظور مضمون یابی که یکی از اهداف مهم سبک هندی است، در بعضی از اشعار، خود عرفان را دستمایه خود کرده و اشعار زیبایی پدید آورده است. و نیز حلاج، از عارفان برجسته قرن سوم است که به اتهام طرح آموزه عرفانی "اناالحق" توسط علمای اسلامی تکفیر گردید و نهایتا به دار آویخته شد. مضمون یابی و استفاده متنوع از موضوعات مختلف یکی از ویژگی های مهم سبک هندی است. تا آنجا که صائب تبریزی در بیان شاعرانه خود مضامین مربوط به حلاج از "اناالحق" و به دار کشیده شدن تا سکر و ملامت و فنا و شهود را به تصویر کشیده است. این مقاله با استفاده از منابع کتابخانه ای و مقالات معتبر و سامانه های معتبر اینترنتی به روش تحلیلی نگاشته شده است.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، عرفانی ، سبک هندی ، مضمون یابی ، منصور حلاج ، صائب تبریزی