نگرش و جهان بینی خاقانی شروانی

هر شاعر و نویسنده ای در سخنان نغز و پرمغز خود نگرش و نگاه ویژه ای نسبت به جهان پیرامون خود دارد و همین نگاه متفاوت به جهان طبیعت و محیط پیرامون باعث تمایز سبک شعری و نویسندگی او از دیگر شاعران و نویسندگان هم عصر و دوره های بعد می شود. خاقانی سخن سرای مشهور قرن ششم از این قاعده جهان بینی جدا نیست. بررسی جهان بینی و گرایش خاص خاقانی نسبت به جهان و طبیعت ضرورتی اجتناب ناپذیر است. این پژوهش به شیوه کتابخانه ای به همراه روش توصیفی تحلیلی درصدد است تا با بررسی و واکاوی در اشعار خاقانی بن مایه های فکری و جهان بینی این شاعر ژرف اندیش و باریک بین را آشکار و راه و روش های مفیدی برای شناخت بیشتر او در اختیار پژوهشگران و محققان حال و آینده قرار دهد. نتایج پژوهش نشان می دهد که سخن سالار شروان جهان را بسی ناعادلانه، سراسیمه و اندک بقا می شمرد که اعتمادی به بن مایه های درونی و زیرساخت های زندگانی او ندارد. خاقانی خود را پادشاه تمام و کمال سخن می داند و مضامین فکری جهان بینی خویش را نسبت به همگانان و فرزانگان برتر و والاتر می داند.

کلیدواژه ها:

جهان طبیعت ، نگرش ، جهان بینی ، شعر و نوشته