شباهتهای اشعار و عرفان مولانا و سهراب سپهری

در گستره ی عرفان اسلامی «دل» جایگاهی والا دارد؛ سرچشمه ای روحانی که پذیرای انوار الهی و مرکز درک حقیقت تلقی می شود. مولانا جلال الدین بلخی در آثار خود این لطیفه ی ربانی را مرکز، معرفت، عشق و شهود الهی میداند. در این مقاله، با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه ای به مقایسه ی بازتاب مفهوم «دل» در اشعار مولانا و سهراب سپهری پرداخته شده. بررسی ها نشان میدهد که هر دو، شاعر با زبان و بیانی متفاوت دل را جایگاه پیوند انسان با حقیقت متعالی معرفی کرده اند. سپهری با بهره گیری از اندیشه ها و زبان، نمادین به گونه ای معاصر و شاعرانه به مضامین عرفانی مشابه با مولانا پرداخته است. در واقع شباهتهای چشمگیری میان دیدگاههای عرفانی این دو شاعر در زمینههایی همچون شهود، سلوک معنوی، سکر و صحو و نگرش به هستی دیده میشود. این همسویی معرفتی نشان میدهد که سهراب سپهری ناخودآگاه، در بسیاری از وجوه، عرفانی متاثر از سنت عرفانی مولانا بوده و به بازتاب آن در زبان و تخیل مدرن پرداخته است.

کلیدواژه ها:

مولوی ، سهراب سپهری ، دل ، عرفان اسلامی ، ادبیات تطبیقی ، سلوک ، معنوی ، شهود معنویت در شعر ، وحدت وجود آگاهانه