جایگاه پرندگان نویدبخش فصل بهار و موسم عاشقی در دوبیتیهای بومی مازندران

حضور پرندگان در عقاید، حکایات، قصه ها، افسانه ها، شعرها و ضرب المثل ها از موارد ارزشمند در فرهنگ مردم مازندران است. این پژوهش با روش کتابخانه ای و میدانی جایگاه پرندگانی که در ادب بومی مازندران نویدبخش فرا رسیدن فصل بهار و یادآور موسم عاشقی هستند را نشان می دهد. در این پژوهش بیش از ۲۰۰۰ دوبیتی از اشعار مازندرانی بررسی شده است که در این میان ۲۳۵ نمونه شعری به بلبل، ۵۰ نمونه شعری به فاخته، ۳۸ نمونه شعری به پرستو، ۳۰ نمونه شعری به توکا و ۱۲ نمونه شعری به قرقاول اختصاص دارد. حضور بلبل و جلوه گری گل در فصل بهار؛ بی قراری پرستو در فصل بهار و تلاش برای لانه سازی و صدای آرامش بخش بهم خوردن بال قرقاول برای جلب توجه جفتش بیانگر نوشدن فصل آغازی دوباره، پویایی و حرکت و امید به بهبودی اوضاع جامعه است. این موارد می تواند با بنمایه های عاشقانه و اجتماعی و گاه همراه با مفاهیم گمشده و پردردی چون غم انتظار و ترس از دست دادن همراه باشد.

کلیدواژه ها:

ادبیات بومی مازندران ، پرندگان ، بلبل ، فاخته ، پرستو