تحلیل مبانی ادب غنایی در ترانه های عامیانه عاشقانه شهرستان خوانسار

شهرستان خوانسار از جمله مکانهایی است که بومی سروده ها در آن بروز و ظهور برجسته ای دارد و محل مناسبی برای پژوهش در حوزه ادب عامه است که چنان که باید و شاید مورد بررسی قرار نگرفته است. در ادبیات فارسی و همچنین ادب عامه معشوق با تعلقات مشترکی مورد توصیف شاعران کلاسیک و شاعران گمنام ادب عامه قرار گرفته است. در این دو گونه معشوق عمدتا با زیر گونه های مشترکی در مورد گیسو، لب، قامت، سخن گفتن و... مورد ستایش و تمجید قرار گرفته است. از این رو بررسی این صفات در مورد معشوق راه گشای بسیار سودمندی برای محققان میباشد تا با تفکرات شاعران در مورد او پی ببرند. در این پژوهش بخشی از بومی سروده ها به روش میدانی جمع آوری شده اند و پاره ای دیگر از میان منابع مکتوب انتخاب شده اند؛ سپس به روش توصیفی- تحلیلی به بررسی جایگاه ستایشگری و اصول غنایی ترانه های عاشقانه این ناحیه پرداخته ایم تا به این پرسش پاسخی یگانه دهیم که جایگاه ادب غنا در ترانه های عاشقانه خوانسار چگونه است و تا چه حد در آن قابل بررسی است.؟ مبانی،نظاره، جنسیت، دل تنگی، انتقاد از معشوق و ویژگی های ظاهری معشوق از جمله مولفههای غنایی میباشند که در این ترانه ها قابلیت بررسی داشته اند. در این پژوهش با بررسی شماری محدود از بومی سرودههای،عاشقانه این مورد به دست آمده که پر بسامد ترین مضامین در ترانه های عاشقانه مربوط به مضمون انتظار / دلتنگی میباشد و بعد از آن وعده های دروغین و بی وفایی و به چشم خورده اند.. در ادامه لب معشوق قامت معشوق ابرو و موی معشوق به چشم میخورد که عمده ترین توجه ها را کسب کرده اند.

کلیدواژه ها:

خوانسار بومی ، سروده ، ترانه های عاشقانه ، ادب عامه ، غنا