بررسی فقهی مشروعیت باروری های پسا،مرگ با رویکرد حفظ حیات جنین

پس از وفات فقه، پیشرفت های علمی در حوزه فناوری های باروری امکان استفاده از گامتها و جنین های ذخیره شده یکی از زوجین را فراهم کرده است و این امر پرسش های فقهی، اخلاقی و حقوقی جدیدی را به ویژه در اسلامی مطرح ساخته است. مسئله اصلی این پژوهش تحلیل مشروعیت باروری های پسامرگ با تاکید بر رویکرد حفظ حیات جنین است چرا که این اصل یکی از مقاصد بنیادین شریعت در حفاظت از نفس و استمرار نسل محسوب می شود. روش تحقیق حاضر، تحقیق توصیفی تحلیلی با بهره گیری از منابع کتابخانه ها و تحلیل متون فقهی امامیه و اصول کلی شریعت است. داده ها با مطالعه منابع فقهی معتبر و اسناد حقوقی مرتبط گردآوری و مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهد که در صورت تحقق شرایطی مانند استمرار علقه زوجیت تا زمان انجام باروری، رعایت موازین نسبی و رعایت اصول اخلاقی و شرعی می توان مشروعیت نسبی باروری های پسامرگ را در چارچوب فقهی پذیرفت. با این حال تفاوت دیدگاه فقها و فقدان ضوابط قانونی، شفاف ضرورت بازنگری و تدوین دستورالعمل های دقیق فقهی و حقوقی را برجسته می سازد. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که اصل حفظ حیات جنین می تواند مستند مهم جواز تلقیح پسامرگ باشد، اما تحقق کامل مشروعیت نیازمند اجتهاد دقیق تر، ارائه معیارهای عملی و تدوین مقررات قانونی روشن است.

کلیدواژه ها:

باروری ، پسامرگ ، فقه امامیه ، حفظ حیات جنین ، تلقیح مصنوعی ، نسب