اثربخشی آموزش هیجان مدار بر اضطراب مرگ، باورهای فراشناختی و رفتارهای خودآسیب رسان دختران با طرحواره ناسازگاراولیه از منظر فرهنگی

هدف پژوهش حاضر،تعیین اثربخشی آموزش هیجان مدار بر اضطراب مرگ، باورهای فراشناختی و رفتارهای خودآسیب رسان دختران با طرحواره های ناسازگار اولیه از منظرفرهنگی بود. جامعه آماری تمامی دختران ۱۵-۲۵ سال با طرحواره ناسازگار اولیه در شهرستان مهریز سال ۱۴۰۱ بود. نمونه پژوهش ۳۰ نفر از دختران با طرحواره ناسازگار اولیه بود که به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب وبه صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل، هرگروه ۱۵ نفرجایگزین شدند. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. ابزار اندازه گیری شامل پرسشنامه طرحواره ناسازگار یانگ(۲۰۰۵) ، مقیاس اضطراب مرگ تمپلر(۱۹۷۰)، پرسشنامه باورهای فراشناختی ولز و هاتون(۲۰۰۴) و پرسشنامه رفتارخودآسیب رسان جانسون (۱۹۹۸) بود. گروه آزمایش، آموزش گروهی هیجان مدار را در ۹ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کرد و گروه کنترل آموزشی را دریافت نکرد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش هیجان مدار بر اضطراب مرگ، باورهای فراشناختی و رفتارهای خودآسیب رسان موثر بود. هم چنین آموزش هیجان مدار به دختران با طرحواره ناسازگار اولیه از منظر فرهنگی کمک می کند بتوانند هیجانات را مدیریت کنند و از این طریق باعث کاهش رفتارهای خودآسیب رسان در آن ها شود.

کلیدواژه ها:

آموزش هیجان مدار ، اضطراب مرگ ، باورهای فراشناختی ، رفتارهای خودآسیب رسان ، طرحواره های ناسازگار اولیه از منظر فرهنگی