تبیین تعادل قراردادی به مثابه اصل انصاف، حسن نیت و اخلاق حسنه در حقوق قراردادها

زمینه: مفهوم «تعادل قراردادی» درصدد القای لزوم تعادل بین عوضین یک قرارداد معوض در حقوق قراردادها با هدف حمایت از طرف ضعیف قرارداد و نفع اجتماعی است و می­خواهد برای نابرابری تعهدات طرفین یک قرارداد، ضمانت اجرای فسخ یا تعدیل توسط قاضی را مقرر کند. با توجه به اهمیت این موضوع پژوهش حاضر به تبیین تعادل قراردادی به مثابه اصل انصاف، حسن­نیت و اخلاق حسنه در حقوق قراردادها پرداخته است. نتیجه گیری: اصول اخلاقی ارزش های بنیادینی هستند که بر پایه هنجارها و ارزش های مورد قبول اکثریت جامعه بنا نهاده می شوند. کارایی اقتصاد قرارداد تا حد زیادی تابع نمود رفتار اخلاقی است چرا که رفتارهای اخلاقی تضمین های درونی هستند که با ایجاد اعتماد ، جلوگیری از فرصت طلبی و التزام به تعهد موجب کاهش هزینه مبادله، کارایی قرارداد و رفاه کل می شود.  علی­رغم مقتضای اصل آزادی قراردادی، قراردادها به ضرورت نابرابر منعقد می­گردد و دولت وظیفه دارد با وضع قوانین خاص و امری و یا اعمال شروطی خاص و همچنین ضمانت اجرای مناسب برای مقابله با شروط غیرمنصفانه و ناعادلانه، همچون قابل فسخ بودن قرارداد و ابطال شروط، ضمن حفظ تعادل قراردادی، از طرف ضعیف قرارداد حمایت کند. از مهم ترین راهکارهای اخلاقی ایجاد و حفظ تعادل قراردادی می توان به رضایت آگاهانه و ارائه اطلاعات، حسن نیت به عنوان یک تعهد اطلاعاتی در مقابل طرف دیگر قرارداد، منع شروط تحمیلی، منع شروط مستثنی کننده و منع شروط غیرمنصفانه اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

Contractual balance ، International commercial contracts ، Renegotiation ، Good faith ، Good ethics ، تعادل قراردادی ، قراردادهای تجاری بین الملل ، مذاکره مجدد ، حسن نیت ، اخلاق حسنه.