روش های تدریس اثر بخش بر دانش آموزان دیر آموز

هدف از پژوهش حاضر بررسی و تبیین روش های تدریس اثربخش برای دانش آموزان دیرآموز است؛ گروهی از فراگیران که با وجود برخورداری از توانایی یادگیری، در پردازش اطلاعات، حافظه کاری، سرعت یادگیری و تمرکز با محدودیت هایی مواجه اند. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی انجام شده و اطلاعات آن از طریق بررسی اسناد، منابع کتابخانه ای و پژوهش های داخلی و خارجی گردآوری شده است. شیوه بیان مطالب در قالب تحلیل نظری، مقایسه رویکردهای آموزشی و استخراج اصول کاربردی تدریس تنظیم شده است.نتایج نشان می دهد که به کارگیری روش هایی همچون تدریس چندحسی، آموزش مرحله ای و تحلیل تکلیف، آموزش فردی و تطبیقی، استفاده از بازخورد فوری و تقویت مثبت، یادگیری فعال و مشارکتی، بهره گیری از فناوری های آموزشی، تکنیک های حافظه، داستان گویی، نقش آفرینی و یادگیری مبتنی بر پروژه، تاثیر قابل توجهی بر بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش انگیزه و تقویت اعتمادبه نفس دانش آموزان دیرآموز دارد. همچنین یافته ها حاکی از آن است که ایجاد محیط یادگیری حمایتی، کاهش اضطراب و توجه به ویژگی های فردی از عوامل کلیدی موفقیت در آموزش این فراگیران به شمار می رود. به طور کلی، استفاده از روش های منعطف و فردمحور می تواند زمینه ساز یادگیری پایدار و معنادار در دانش آموزان دیرآموز باشد.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان دیرآموز ، روش های تدریس ، یادگیری چندحسی ، آموزش فردی ، تقویت مثبت ، یادگیری فعال