تاثیر مربی گری عاطفی معلم بر خودتنظیمی هیجانی دانش آموزان

مربی گری عاطفی معلم به مجموعه ای از مهارت ها و رفتارهای آگاهانه اطلاق می شود که معلمان برای کمک به درک، مدیریت و ابراز مناسب هیجان های دانش آموزان به کار می گیرند. هدف این مقاله بررسی نقش و اهمیت مربی گری عاطفی در ارتقای خودتنظیمی هیجانی دانش آموزان است. یافته های پژوهش ها نشان می دهد که زمانی که معلمان به عنوان الگوهای عاطفی مثبت عمل می کنند و از راهبردهایی چون گوش دادن همدلانه، نام گذاری هیجان ها، آموزش مهارت های تنظیم هیجان و بازخورد حمایتی بهره می گیرند، دانش آموزان توانایی بیشتری در کنترل واکنش ها، کاهش تکانشگری و افزایش تاب آوری هیجانی پیدا می کنند. در این مقاله ابعاد مربی گری عاطفی، سازوکارهای تاثیرگذاری آن و پیامدهای آن بر بهزیستی روان شناختی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان مورد تحلیل قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

مربی گری عاطفی معلم ، خودتنظیمی هیجانی ، یادگیری اجتماعی–عاطفی ، رابطه معلم و دانش آموز