استفاده از فرم های ارگانیک و قابل شناخت در معماری شهرها

معماری ارگانیک فراتر از یک سبک طراحی است؛ این رویکرد، فلسفه ای عمیق است که به ما یادآوری می کند ساختمان ها نباید صرفا برای کارایی یا نمایش ساخته شوند، بلکه باید زندگی ببخشند. زندگی که در هماهنگی با طبیعت، با احترام به انسان، و در راستای پایداری و زیباشناسی پیش رود. در جهانی که دچار بحران های زیست محیطی، آلودگی، مصرف گرایی و انزواست، معماری ارگانیک می تواند یکی از مسیرهای نجات باشد. این سبک به ما می آموزد که چگونه می توان فضاهایی ساخت که در عین کاربردی بودن، روح بخش، پایدار و همساز با زمین باشند. در واقع، معماری ارگانیک در پاسخ به رشد سریع شهرنشینی و گسست انسان از طبیعت به وجود آمد. این سبک با هدف ایجاد تعادل میان عملکرد، فرم و محیط، تلاش کرد تا طراحی بناها را بر پایه ویژگی های اقلیمی، مصالح بومی و نیازهای انسانی بنا کند. بر همین اساس هدف اصلی پژهش استفاده از فرم های ارگانیک و قابل شناخت در معماری شهرها می باشد. نتایج نشان می دهد با شناخت بیشتر از معماری بومی، قدر اندوخته چند هزار ساله خود را بیش از پیش دانسته و از آن به عنوان پایه ای برای ارتقای سطح معماری امروز ایران بهره ببریم، یعنی با تلفیق دانش بومی و جدید معماری که توسط معماران مطرح صورت پذیرفته و تکنولوژی جدید بتوانیم هنر معماری را ارتقا بخشیم. در واقع سبک ارگانیک این توان را دارد تا حد زیادی فرم معماری را تحت تاثیر خود قرار داده و به کلی فرم معماری را از حالت هندسی منظم خود بیرون آورد و فرم را به سمت طبیعت کشیده و تاحد ممکن بنا را طبیعت درهم آمیخته کند.

کلیدواژه ها:

معماری ارگانیک ، سریع شهرنشینی ، معماری جدید