نمودهای تعلیم و تربیت انسانی در اشعار جامی

از دیرباز فلاسفه و علمای تعلیم و تربیت عنوان کردهاند که به اصطلاح انسان نیست بلکه می شود این گفته نغز بدین معناست که قرار گرفتن در مسیر رشد معنوی و اخلاقی است که انسان را به گونه ای بالفعل به مقام والای خویش می رساند و او را شایسته بردوش افکندن ردای «لقد کرمنا می گرداند. بدین معنا، کرامت انسانی مقامی است که در پرتو تعلیم و تربیتی انسانی و اسلامی محقق می گردد. تعلیم و تربیتی که همواره مورد توجه و اقبال، اندیشمندان، حکما و سخنوران عالیقدر زبان و ادب و زین فارسی قرار گرفته است. تاریخ ادبیات ایران به ما یادآور می شود که در گذشته های دور ادبیات، وظیفه آنچه امروزه علوم و دانشهای نوینی همچون روانشناسی، جامعه شناسی، علوم تربیتی و... بر عهده دارند به انجام می رسانده است چه بسیارند آثار فاخری که گرچه صبغه ادبی دارند اما از محتوایی تربیتی و اخلاقی برخوردارند. در این میان «نورالدین عبدالرحمان جامی که به حق او را آخرین شاعر از نسل شاعران و اندیشمندان فاخر ایرانی دانسته اند در جای جای آثارش به زیباترین نحوی امر تعلیم و تربیت را مورد بحث و بررسی قرار داده و نمودهای این بررسی در آثار او مشهود است. مقاله حاضر در پی بازشناسی و بازخوانی این نمودهای تعلیمی و تربیتی در آثار اوست.

کلیدواژه ها:

تعلیم تربیت ، جامی ، شعر