نشانه شناسی واژه ی «اسطورهای دیو» در غزلیات حافظ

نشانه شناسی دانشی نوین و بین رشته ای به مطالعه نظام مند ارتباطات معنایی در چارچوب نظامهای نشانه ای می پردازد. زبان، شعر با ویژگیهای شگفت انگیز و افق بی انتهای دلالتهای معنایی بستری غنی برای تحلیل ادبی و زبانی فراهم می آورد. تمایز میان زبان و شعر در نشانه شناسی در نوع دلالتها و کارکردهای آنها نهفته است. اسطوره شناسی به عنوان زیر شاخه ای از نشانه شناسی زمانی در این حوزه قرار میگیرد که بازنمایی نشانههای اسطوره ای در متون ادبی تحلیل شود. در غزلیات حافظ، واژه «دیو» پنج بار به کار رفته و شاعر از آن برای بیان مفاهیم منفی، با دلالتهای معنایی متنوع استفاده کرده است تا سیاهی و پلیدی را در مفاهیم اشخاص یا گروه ها به تصویر بکشد.

کلیدواژه ها:

اسطوره ، دیو ، حافظ ، نشانه شناسی ، نشانه شناسی اسطوره ای