جستجو در ریشه های تصویر غول در شعر فارسی

مضامین ادبی رایج در ادبیات یک قوم یا ملت ریشه در واقعیات زندگی ایشان دارد. بیشتر مضامین ادبی، علاوه بر جنبه نمادین، یک جنبه واقعی نیز دارد. شاعر علاوه بر اینکه با پدیدههای طبیعی و ملموس دنیای اطراف خود رابطه عاطفی برقرار کرده و آنها را وارد جهان ادبی خود می کند، آداب و رسوم و عقاید و باورهای خود و قوم و قبیله اش را نیز وارد شعر می کند و شخصیتی ادبی به آنها می بخشد. این شخصیت ادبی به مرور جایگزین شخصیت واقعی شده و به عنوان واقعیت در جهان متن و بعضا حتی در دنیای واقعی پذیرفته می شود. غول، یکی از شخصیتهای سنتی شعر فارسی است که در شکل موجودی فریبکار و گمراه کننده تبدیل به یک تصویر رایج ادبی شده است. با جستجو در ریشه های این شخصیت، ادبی به دو منبع کاملا متفاوت می رسیم؛ یکی، باورهای اسطوره ای و حماسی ایرانیان و دیگری باورهای عربی-اسلامی، که هر دو منبع در کنار هم تصویر غول را در ادبیات فارسی می آفرینند.

کلیدواژه ها:

غول ، اسطوره ، شعر فارسی ، شعر عربی