تساهل و مدارا در داستان رستم و اسفندیار از شاهنامه فردوسی

ماهیت حماسه و شاهنامه چنین است که باید سرشار از خشونت باشد و اثری از تساهل و مدارا در آن وجود نداشته باشد اما با مطالعه شاهنامه پی میبریم که مفهوم تساهل و مدارا در لابه لای داستانهای آن به چشم میخورد و روشهایی برای رسیدن به آن در شاهنامه نمایان است فردوسی فلسفه رفتاری خردمندانه را برای رسیدن به تساهل و مدارا در قالب گفتار و کردار شخصیتها مطرح کرده است. او با نگاهی ویژه به این امر اهمیت آن را برای رسیدن به صلح و مدارا بیان کرده است. او از زبان نرم و شیرین به عنوان یک ویژگی اخلاقی در کنار سایر خصوصیات اخلاقی اسم میبرد و اهمیت خاصی برای آن قائل است و حتی از زبان به عنوان ابزار سیاسی استفاده کرده است فردوسی با بیان کردن گفت و گوی سازنده و غیرسازنده به تمایز میان آن میپردازد و ضمن تبیین خصوصیات،هریک اهمیت این عنصر بیانی و کلامی را برای برقراری تساهل و مدارا به طور مفصل بیان میکند. چراکه اغلب، گفت وگوی سازنده منجر به صلح و سازش و گفت و گوی غیر سازنده که از تعارض و تقابل اهداف ناشی میشود منتج به ستیز و نزاع میگردد این پژوهش با روش تحلیلی توصیفی و آوردن شواهد مثال از داستان رستم و،اسفندیار، نخست از طریق فیش برداری و سپس جمع بندی،اطلاعات با بررسی تساهل و مدارا و بیان اهمیت گفت و گو در برقراری،آن نتیجه میگیرد که اساس داستان رستم و اسفندیار برپایه گفت و گوهای متعدد شکل می گیرد و مخاطب در گفتارها است که شخصیتها و ویژگیهای آنان را میشناسد. همچنین باوجود بسامد بالای گفتارها و سعی قهرمانان اصلی و دیگر شخصیتها برای رسیدن به صلح و سازش در نهایت این و گفت وگوی غیرسازنده است که برخلاف گفتارهای بسیار برای رسیدن به تساهل و مدارا، غالب می آید و تراژدی مرگ اسفندیار را رقم میزند.

کلیدواژه ها:

تساهل و مدارا ، گفت و گو ، شاهنامه فردوسی ، رستم و اسفندیار