تاثیرپذیری شعر دوره صفویه از فخریات امام علی(ع) در نهج البلاغه

فخریه یا مفاخره گونه یا نوعی ادبی است که شاعر و نویسنده در آن به داشته ها مادی یا معنوی خود فخر و مباهات می کند. امام علی (ع) در نهج البلاغه ضمن بیان مسائل گوناگون، از برخی ویژگیهای شخصیت خود: چون علم و دانش، عبادت و دینداری و مقامهای اخلاقی در عرصه هایی چون، ایمان، زهد، عدالت خواهی، شجاعت و... سخن گفته و به آن مباهات کرده اند. پژوهش حاضر تلاش می کند با روش توصیفی-تحلیلی، تاثیر پذیری مدایح علوی دوره صفوی را از فخریات امام علی (ع) در نهج البلاغه نشان دهد که بر پیوند ناگسستنی فرهنگ اسلامی با این مدایح تاکید دارد. در اشعار دوره صفویه امام علی(ع) به عنوان حقیقتی، دینی، نماد، شجاعت، علم، عدالت و بخشندگی و... معرفی شده است که سرنمون ازلی انسان کامل نیز است. همچنین صمیمیت و صدق عاطفی در این دست اشعار این دوره وجود دارد. پربسامدترین مفاخرات امام علی (ع) در نهج البلاغه که در شعر دوره صفوی متجلی شده، توجه به شجاعت، علم و بخشش است و محورهای دیگری چون زهد و دینداری در مراتب بعدی قرار می گیرند.

کلیدواژه ها:

شعر علوی ، صفویه ، فخریات امام علی(ع) ، نهج البلاغه