معماری، عمران شهرسازی و مدیریت آن از دیدگاه اسلام و ایران بعد از انقلاب اسلامی

بحث آمایش سرزمین، یکی از بحث های اساسی و مهم بوده که اولین بار در جوامع غربی مطرح گردید و سپس جامعه ی ایرانی به آن ورود پیدا کرد و آن را مطابق با مبانی اسلام شناخت و از طرح آمایش سرزمین در شهرسازی، عمران و معماری اسلامی بهره جست. آمایش سرزمین به معنای مدیریت منابع طبیعی و انسانی و توزیع منابع انسانی و سایر امکانات به اقلیم های گوناگون با توجه به موقعیت جغرافیایی، میزان دسترسی به منابع طبیعی و مواردی از این قبیل می باشد که توجه به توزیع متوازن و متناسب با نیازهای هر منطقه می تواند در طولانی مدت موجب توسعه ی پایدار گردد. حال نگارنده در مقاله ی مذکور به دنبال این امر است تا با روش توصیفی و تحلیلی به بیان جایگاه و اهمیت، معماری، عمران شهرسازی و مدیریت آن از طریق طرح آمایش سرزمین در اسلام و ایران بعد از انقلاب بپردازد و برای رسیدن به این مهم به بحث و بررسی مبانی مشروعیت مدیریت منابع طبیعی و انسانی و آمایش سرزمین از دیدگاه اسلام پرداخته و تاریخچه ی آن را بیان می نماید.

کلیدواژه ها:

عمران و معماری ، اسلامی شهرسازی ، اسلامی مدیریت منابع طبیعی و انسانی ، آمایش سرزمین