بهبود طراحی و مدیریت معابر شهری برای ارتقای ایمنی عابران پیاده و کاهش تصادفات در شهرداری ها

این مقاله نقش پیشرو شهرداری ها در بازآفرینی معابر شهری با رویکرد انسان محور را کاوش می کند تا ایمنی عابران پیاده را به سطحی پایدار و فراگیر برساند. با تکیه بر اصول آرام سازی ترافیک، استانداردسازی گذرگاه ها و اولویت دهی به کاربران آسیب پذیر همچون کودکان، سالمندان و معلولان، راهبردهای اجرایی برای کمینه سازی مواجهه با خطر پیشنهاد می گردد. مبانی نظری بر آیین نامه طراحی معابر شهری وزارت راه و شهرسازی استوار است که بر پیوستگی شبکه پیاده روی و کاهش سرعت وسایل نقلیه تاکید دارد و با راهنماهای جهانی مانند راهنمای طراحی خیابان های جهانی همخوانی دارد که اصول پناهگاه های میانی و جداسازی مسیرها را برای حفاظت از عابران معرفی می کند. تحلیل یافته ها بر بازمهندسی تقاطع ها با باریک سازی لاین ها، جداسازی فیزیکی پیاده روها با موانع حفاظتی و کنترل سرعت از طریق ابزارهای هندسی تمرکز کرده تا شهرهایی ایمن، زنده و پویا پدید آورد. پروژه های اخیر شهرداری تهران مانند طرح پیاده رو ایمن با نصب موانع U شکل در محورهای اصلی همچون شریعتی و آزادی تا پایان سال ۱۴۰۴، نمونه های عملی موفق در جلوگیری از ورود موتورسیکلت ها و افزایش امنیت عابران است. همچنین، بهسازی پیاده روها در مناطق شرقی پایتخت با نوسازی بیش از پنج هزار متر مسیر و همسطح سازی دریچه ها، دسترس پذیری را برای همه اقشار جامعه ارتقا بخشیده است. گزارش سازمان جهانی بهداشت بر لزوم طراحی معابر با تمرکز بر کاهش سرعت به زیر سی کیلومتر در ساعت برای بقای عابران تاکید دارد و رویکرد چشم انداز صفر را الگویی جهانی می داند که شهرداری ها را به حذف تلفات موظف می سازد. این راهکارها نه تنها تصادفات را به طور چشمگیر کاهش می دهد، بلکه تعاملات اجتماعی را تقویت و توسعه پایدار شهری را شتاب می بخشد تا فضاهای عمومی به محیطی جذاب و امن برای همه شهروندان تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

ایمنی عابران پیاده ، طراحی انسان محور ، آرام سازی ترافیک ، شهرداری ها ، توسعه پایدار شهری