مدل سازی جریان ترافیک نامنظم: گذار از رویکردهای یک بعدی به دو بعدی

سیستم های نامنظم ترافیک به سیستم هایی اشاره دارند که در آن ها خطوط عبوری مشخص نبوده و یا نظمی در خطوط عبوری قابل مشاهده نیست. در جریان نامنظم ترافیک، وسایل نقلیه به جای حرکت در خطوط موازی، به طور تصادفی در سطح جاده توزیع شده و موقعیت جانبی خود را به طور مکرر تغییر می دهند. در این شرایط، مسیر حرکت وسایل نقلیه در امتداد عرض جاده ناپایدارتر و غیرقابل پیش بینی تر از جریان های منظم ترافیک است این خصوصیت جریان های نامنظم ایجاب می کند که مدل های ریاضی مورد استفاده برای تحلیل این جریان ها، نه تنها بعد طولی بلکه بعد جانبی را نیز در نظر بگیرند. مشاهدات نشان می دهند که مشخصات هندسی معابر نظیر عرض معبر و قوس های افقی، فارغ از منظم یا نامنظم بودن جریان ترافیک در آن ها، تاثیر بسزایی بر رفتار جریان ترافیک دارند. این یافته ها بر لزوم استفاده از مدل های دو بعدی در توصیف جریان ترافیک تاکید دارند. بااین حال، بسیاری از نظریه های موجود در توصیف جریان ترافیک به صورت یک بعدی و با تمرکز بر بعد طولی ارائه شده اند. با توجه به اهمیت موضوع به ویژه در کشور ایران به دلیل جریان ترافیک نامنظم ناشی از عدم رعایت خطوط عبوری توسط رانندگان و همچنین ناهمگنی وسایل نقلیه، این پژوهش ضمن بررسی رویکردهای کلان نگر و خردنگر مدل سازی جریان ترافیک، بر لزوم تقویت رویکردهای دو بعدی که هنوز در مراحل ابتدایی تحقیق و توسعه خود هستند، تاکید می نماید. با در نظر گرفتن پیشرفت های چشمگیر اخیر در توان محاسباتی، تکنیک های مدل سازی و توسعه ابزارهای فناورانه جهت جمع آوری داده، لازم است مدل های دو بعدی معتبری برای تحلیل دقیق تر جریان های ترافیک توسعه، کالیبره و اعتبارسنجی شوند.

کلیدواژه ها:

جریان ترافیک نامنظم ، عدم رعایت خطوط عبوری ، خردنگر ، کلان نگر ، مدل دو بعدی