تاثیر درمان شناختی- رفتاری بر کنترل عواطف و امیدواری بیماران مبتلا به سرطان

هدف از پژوهش حاضر تعیین تاثیر درمان شناختی- رفتاری بر کنترل عواطف و امیدواری بیماران مبتلا به سرطان بود. طرح پژوهش حاضر شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به سرطان مراجعه کننده به بیمارستان آنکولوژی رضا شهر مشهد در نیمه اول سال ۱۳۹۹ بودند. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از بیماران بودند که به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و ۱۵ نفر کنترل قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه امید به زندگی میلر (MHS، میلر، ۱۹۸۸) و پرسشنامه کنترل عواطف ویلیامز (ACS، ویلیامز، ۱۹۹۷) بود. داده های پژوهش با استفاده از آزمون کواریانس؛ تجزیه و تحلیل شدند. در این پژوهش گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت درمان شناختی- رفتاری شرکت نمودند و گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکردند. نتایج نشان داد بین میانگین های تعدیل شده نمرات کنترل عواطف و امیدواری شرکت کنندگان برحسب عضویت گروهی «آزمایش و کنترل» در مرحله پس آزمون تفاوت معناداری مشاهده می شود (۰۵/۰ p>) و نمرات کنترل عواطف و امیدواری در پس آزمون گروه آزمایش بیشتر از گروه کنترل می باشد. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که درمان شناختی- رفتاری می تواند کنترل عواطف و امیدواری بیماران مبتلا به سرطان را بهبود بخشد.