پیش بینی امیدواری بر اساس معنا در زندگی در مراقبین بیماران مبتلا به دمانس

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی امیدواری بر اساس معنا در زندگی در مراقبین بیماران مبتلا به دمانس انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری از بین مراقبین اصلی (همسر زن و دختر) افراد مبتلا به دمانس که در بهار و تابستان سال ۱۴۰۳ به کلینیک و درمانگاه و مراکز درمانی بیماری دمانس شهر ساری انتخاب شدند. با استفاده از نرم افزار جی پاور (G Power) تعداد به دست آمده حجم نمونه ۹۵ نفر بود. این تعداد به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه معنای زندگی استگر و همکاران (۲۰۰۶) و پرسشنامه پرسشنامه امیدواری اشنایدر و دیگران (۱۹۹۱) بود. در تحلیل داده های جمع آوری شده از روش همبستگی و رگرسیون چندگانه استفاده شد. جهت تحلیل داده ها از نرم افزار spss نسخه ۲۲ استفاده شد. نتایج نشان داد که از طریق معنای زندگی و مولفه های آن می توان امیدواری (۰۱/۰ p<، ۶۱۲/۵۰ = (۹۴، ۳)F) مراقبین بیماران مبتلا به دمانس را پیش بینی کرد. براساس نتایج پژوهش حاضر با افزایش معنا در زندگی، امیدواری در مراقبین بیماران مبتلا به دمانس افزایش می یابد.

کلیدواژه ها:

دمانس ، امیدواری ، معنا در زندگی