بررسی نقش میانجی نظم جویی شناختی هیجانی در ارتباط بین انعطاف پذیری روانشناختی و خودکارآمدی دانشجویان

دانشجویان به عنوان یکی از مهمترین اقشار جامعه نیاز است تا از نظر سلامت ساختارهای روانشناختی و بهداشت روان در وضعیت مناسب و مطلوبی قرار داشته باشند. هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی نظم جویی شناختی هیجانی در ارتباط بین انعطاف پذیری روانشناختی و خودکارآمدی دانشجویان است. جامعه آماری در این پژوهش از بین دانشجویان دانشگاه آزاد شهر مشهد و به صورت در دسترس انتخاب شد. با توجه به اینکه تعداد این دانشجویان در حدود ۳۸۰۰۰ نفر می باشد، حجم نمونه پژوهش بر اساس جدول مورگان تعداد ۳۸۰ نفر از این دانشجویان بود. ابزار مورد استفاده در پژوهش پرسش نامه خودکارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲)؛ پرسش نامه انعطاف پذیری روانشناختی بن ایژاک و همکاران (۲۰۱۴) و پرسش نامه نظم جویی شناختی هیجانی گارنفسکی و همکاران (۲۰۱۱) می باشد. پس از تجزیه وتحلیل آماری یافته ها نشان دهنده آن بود در سطح معناداری (۰۰۱/۰p<) بین انعطاف پذیری روانشناختی و نظم جویی شناختی هیجانی رابطه مستقیم و معنادار ۶۴/۰؛ بین نظم جویی شناختی هیجانی و خودکارآمدی رابطه مستقیم و معنادار ۵۸/۰ و بین انعطاف پذیری روانشناختی و خودکارآمدی رابطه مستقیم و معنادار ۴۱/۰ برقرار می باشد. نتایج به دست آمده حاکی از آن بود با افزایش انعطاف پذیری روانشناختی دانشجویان میزان خودکارآمدی آن ها بیشتر می گردد و بالعکس؛ و در ارتباط بین آن ها نظم جویی شناختی هیجانی نقش میانجی دارد.

کلیدواژه ها:

نظم جویی شناختی هیجانی ، انعطاف پذیری روانشناختی ، خودکارآمدی