طراحی چارچوب استقرار نظام آموزشی بر گرفته از هوش سازمانی با رویکرد کیفی در کارکنان آموزش و پرورش منطقه ۷ تهران

هوش سازمانی مفهومی تقریبا جدید در بحث سازمان و مدیریت است و این خود نشان دهنده تغییر دید متفکران سازمانی نسبت به مقوله هوش می باشد. هوش سازمانی به معنای داشتن دانشی عمیق در مورد همه عواملی است که برای سازمان و دست یابی به اهدافش موثر است و به عنوان تلفیق دارایی های دانش و مهارت در سازمان شناسایی می شود. نظام تعلیم و تربیت یکی از عوامل موثر در پیشرفت و توسعه جوامع، به شمار می آید. آموزش و پرورش یکی از بنیادی ترین نظام های اجتماعی ست که کودکان و نوجوانان بخشی از سالهای زندگی خود را در آن سپری می کنند. برخورداری از نظام آموزشی کارآمد و بالنده که سبب فراهم شدن فرصت های مناسب برای پرورش و شکوفایی استعدادهای دانش آموزان شود از مهمترین مسائلی ست که فکر برنامه ریزان و اندیشمندان را به خود جلب کرده است. بکارگیری هوش سازمانی در استقرار نظام آموزشی می تواند موجب شکل گیری سازمان هوشمند شود و کاربرد موثر هوش سازمانی می تواند نظام آموزشی را در دستیابی به اهداف سازمانی یاری رساند. هدف از انجام این پژوهش تبیین چارچوب نظری استقرار نظام آموزشی مبتنی بر هوش سازمانی می باشد. تابه حال چارچوب نظری جامعی در این زمینه ارائه نشده است. مقاله حاضر در پی آن است تا با ترکیب نظری ادبیات مربوطه، چارچوب نظری استقرار نظام آموزشی مبتنی بر هوش سازمانی ارائه شود. در این راه از تکنیک تحلیل چارچوب مفهومی استفاده شده است که ادبیات میان رشته ای در خصوص هوش سازمانی را مرور کرده، الگوها و مشابهت های موجود آنها را شناسایی نموده و آنها را ذیل مفاهیم و دسته های متمایز اما به هم پیوسته ترکیب می نماید. در این مقاله ۵ دسته (چشم انداز راهبردی در نظام آموزشی، میل به تغییر در نظام آموزشی، دانش کاربردی در استقرار نظام آموزشی، اتحاد و توافق در استقرار نظام آموزشی، گسترش دانش در استقرار نظام آموزشی) شامل ۲۰ مفهوم شناسایی شده که همراه با یکدیگر، استقرار نظام آموزشی مبتنی بر هوش سازمانی را تشکیل می دهند که هر یک از مفاهیم بیان کننده معنایی مستقل از چارچوب مفهومی هستند.

کلیدواژه ها:

چارچوب نظری ، استقرار نظام آموزشی ، هوش سازمانی