بررسی قضاوت های فوری و تاخیری در مورد میزان یادگیری و پیچیدگی های حل مسئله بین دانش آموزان ابتدایی

درک چگونگی یادگیری و نظارت افراد بر فرآیندهای یادگیری خود، یکی از ارکان اساسی روانشناسی تربیتی و شناختی است. یادگیری خودتنظیم گر، که بخش مهمی از موفقیت تحصیلی است، به شدت به توانایی دانش آموزان در نظارت دقیق بر درک و یادگیری خود بستگی دارد. قضاوت های یادگیری (JOLs) ابزار مهمی برای ارزیابی این نظارت هستند. یادگیری خودتنظیم گر به توانایی دانش آموزان در برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی یادگیری خود اشاره دارد و دقت این نظارت ها مستقیما بر انتخاب استراتژی های مطالعه و موفقیت تحصیلی آن ها تاثیر می گذارد. اگر دانش آموزان بتوانند به درستی تشخیص دهند که چه چیزی را یاد گرفته اند و چه چیزی را هنوز نیاز به یادگیری دارند، می توانند منابع شناختی خود را به طور موثرتری مدیریت کنند. این مقاله به این می پردازد که آیا دانش آموزان دبستانی قادر به تفکیک و قضاوت صحیح در مورد میزان پیچیدگی وظایف حل مسئله مختلف هستند. همچنین این مقاله می تواند به طراحی مداخلات آموزشی موثرتر کمک کند و درک ما را از فرآیندهای فراشناختی در دوران ابتدایی تعمیق بخشد. این موضوع به درک عمیق تری از توسعه فراشناخت در دوران ابتدایی کمک کرده و رهنمودهای عملی بهتری جهت بهبود استراتژی های آموزشی و یادگیری خودتنظیم گر در این گروه سنی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

توانایی دانش آموزان ، یادگیری خودتنظیم گر ، قضاوت های یادگیری ، فراشناخت ، حل مسئله