مفاهیم «مرگ» و «زندگی» در صحیفه سجادیه از منظر استعاره مفهومی

درک مفاهیم انتزاعی برای انسان بدون بهره گیری از مفاهیم عینی بحث برانگیز است. به همین منظور، زبان انسان از استعاره های مفهومی استفاده می کند. به عبارت دیگر، یکی از اصلی ترین ابزارهای زبانی انسان که به طور گسترده ای در زبان او نهادینه شده، استعاره مفهومی است. «مرگ» و «زندگی» از جمله مفاهیم انتزاعی محسوب می شود که انسان برای تبیین آن از حوزه های عینی بهره می گیرد. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و گردآوری داده ها به شیوه کتاب خانه ای انجام شده و در صدد است نشان دهد کدام استعاره های مفهومی در حوزه مقصد مرگ و زندگی در صحیفه سجادیه به کار رفته و مهم ترین حوزه مبدا برای این دو مفهوم در این کتاب ارزشمند چیست. نتایج بررسی دقیق دعاهای صحیفه سجادیه نشان می دهد در مجموع ده حوزه برای این دو مفهوم شناسایی شده که از این تعداد، هفت حوزه به مرگ و سه حوزه به زندگی اختصاص دارد. پرکاربردترین حوزه های مبدا برای این دو مفهوم، استعاره های «سفر» و «مقصد» بوده است که نشان می دهد مفاهیم «مرگ» و «زندگی» در صحیفه سجادیه تناسب و تناظر هدفمندی دارند. بر اساس این مفاهیم، زندگی مسیری است برای رسیدن به هدف نهایی که همان آخرت است.

کلیدواژه ها:

استعاره مفهومی ، مرگ ، زندگی ، صحیفه سجادیه ، شناختی