بررسی نگرش معلمان نسبت به هوش مصنوعی در فرایند تدریس

هوش مصنوعی (Artificial Intelligence) در سال های اخیر به یکی از تحول آفرین ترین فناوری ها در حوزه آموزش وپرورش تبدیل شده است. ورود ابزارهای هوشمند مانند سیستم های آموزش تطبیقی، چت بات های آموزشی، نرم افزارهای تحلیل عملکرد یادگیرندگان و دستیارهای تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی، نقش و جایگاه معلم را دستخوش تغییرات بنیادی کرده است. با این حال، پذیرش یا مقاومت معلمان در برابر این فناوری نوظهور تاثیر مستقیمی بر موفقیت یا شکست آن در محیط های آموزشی دارد. نگرش معلمان—اعم از مثبت، منفی یا خنثی—می تواند بر میزان استفاده، نحوه به کارگیری و اثربخشی ابزارهای هوش مصنوعی تاثیر تعیین کننده داشته باشد. هدف این مقاله تحلیل جامع نگرش معلمان نسبت به هوش مصنوعی در فرایند تدریس، بررسی عوامل موثر بر این نگرش، پیامدهای مثبت و منفی ادراک معلمان و همچنین ارائه راهکارهایی برای بهبود پذیرش این فناوری در محیط مدرسه است. نتایج نشان می دهد که هرچند بسیاری از معلمان هوش مصنوعی را ابزار کمکی مفید می دانند، اما چالش هایی مانند نگرانی از کاهش نقش معلم، نبود آموزش کافی، مسائل اخلاقی و نبود زیرساخت مناسب موجب مقاومت برخی از آن ها شده است. در نهایت پیشنهادهایی برای آموزش معلمان، تقویت زیرساخت ها، تدوین سیاست های شفاف اخلاقی و مشارکت معلمان در فرآیند طراحی فناوری ارائه می شود.