جایگاه حسن نیت در انعقاد و اجرای قراردادها

این مقاله با هدف بررسی جایگاه «اصل حسن نیت» در مراحل انعقاد و اجرای قراردادها در حقوق ایران نگاشته شده است. ابتدا مبانی تاریخی و نظری حسن نیت در فقه و حقوق غربی مطرح می شود و سپس روابط و کاربرد آن در قانون و رویه قضایی ایران تحلیل می شود. همچنین تطبیقی با رویه حقوق کشورهای مدنی (مانند فرانسه، آلمان) و اسناد بین المللی نظیر کنوانسیون بیع بین المللی و اصول حقوق قراردادها انجام می پذیرد. نتایج نشان می دهد که اگرچه در حقوق ایران به صراحت اشاره نشده، اما در مراحل مختلف قرارداد از قبیل مذاکرات مقدماتی، تفسیر و اجرا اثرگذار بوده و از طرق مختلف همچون قاعده لاضرر، قاعده غرور و مفاد برخی قوانین (مانند قانون تجارت الکترونیکی) قابل استنباط است.

کلیدواژه ها:

حسن نیت ، اصل حسن نیت ، انعقاد قرارداد ، اجرای قرارداد ، قاعده لاضرر ، کنوانسیون وین ۱۹۸۰ ، اصول حقوق قراردادهای اروپا