ادبیات و رسانه های جدید : از شبکه های اجتماعی تا پادکست ها در آموزش شعر و نثر

ادبیات فارسی به عنوان یکی از غنی ترین میراث های فرهنگی و هنری، همواره نقشی بنیادین در آموزش زبان، تقویت هویت ملی و پرورش اندیشه ایفا کرده است. با این حال، دگرگونی های ناشی از گسترش فناوری های نوین ارتباطی، شیوه های سنتی آموزش شعر و نثر را با چالش های تازه ای مواجه ساخته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش رسانه های جدید، به ویژه شبکه های اجتماعی و پادکست ها، در آموزش ادبیات فارسی انجام گرفته است.روش تحقیق مبتنی بر رویکرد کیفی و تحلیل اسنادی بوده و منابع داخلی و خارجی مرتبط با موضوع مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که شبکه های اجتماعی به دلیل سرعت، گستره ی دسترسی و جذابیت بصری، در ایجاد علاقه مندی اولیه و گسترش مخاطبان نقش موثری دارند، اما در معرض خطر سطحی سازی و تقلیل مفاهیم عمیق ادبی قرار دارند. در مقابل، پادکست ها با ماهیت شنیداری و روایی خود، امکان تحلیل عمیق تر، بازتولید سنت شفاهی و تثبیت یادگیری را فراهم می آورند، هرچند به دلیل زمان بر بودن و محدودیت دسترسی، کمتر از شبکه های اجتماعی مخاطب عام دارند.جمع بندی نتایج نشان می دهد که شبکه های اجتماعی و پادکست ها نه رقیب بلکه مکمل یکدیگر هستند؛ به گونه ای که شبکه های اجتماعی می توانند ابزار جذب و معرفی آثار ادبی باشند و پادکست ها زمینه ی تعمق و تحلیل را فراهم آورند. بهره گیری هوشمندانه از این دو رسانه، الگویی نوین برای آموزش شعر و نثر در عصر دیجیتال ارائه می دهد و می تواند به پیوند میان سنت ادبیات کلاسیک و نیازهای آموزشی نسل امروز یاری رساند.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، آموزش شعر و نثر ، شبکه های اجتماعی ، پادکست ، رسانه های جدید.