شناسایی و کاهش اضطراب گفتاری در موقعیت های شفاهی کلاس درس

اضطراب گفتاری یکی از گونه های شناخته شده اضطراب عملکردی است که توانایی های یادگیری، ارتباطی و مشارکتی دانش آموزان را در محیط های آموزشی تحت تاثیر قرار می دهد. در جریان تدریس روزانه ، مشاهده رفتارهای متفاوت یک دانش آموز در پاسخ گویی شفاهی در کلاس، انگیزه ای برای بررسی عمیق تر این پدیده فراهم کرد. با وجود عملکرد مطلوب او در فعالیت های نوشتاری، مطالعه فردی و تعاملات غیررسمی، در موقعیت های گفتاری رسمی دچار نشانه هایی از اضطراب مانند آشفتگی در گفتار، مکث های مکرر، افزایش تن صدا، کاهش تمرکز و اجتناب از مشارکت می شد. تحلیل الگوهای رفتاری این دانش آموز نشان داد که اضطراب گفتاری او به صورت گزینشی و در شرایط خاصی بروز می یابد. این مقاله با تکیه بر نظریه های روان شناسی ارتباطی و آموزشی، به شناسایی و تبیین عوامل موثر بر شکل گیری این نوع اضطراب می پردازد و راهکارهایی برای کاهش آن در محیط کلاس درس ارائه می دهد، تا از این طریق زمینه ای برای ارتقای اعتماد به نفس گفتاری و مشارکت فعال تر دانش آموزان فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

اضطراب گفتاری ، تحلیل رفتاری در کلاس ، روان شناسی آموزش