یادگیری خودتنظیمی و پیش بینی مسیر رشد تحصیلی دانش آموزان

یادگیری خودتنظیمی به عنوان یکی از مولفه های اساسی موفقیت تحصیلی دانش آموزان، توانایی مدیریت رفتارها، هیجانات و فرایندهای شناختی در راستای اهداف آموزشی را شامل می شود. پژوهش های اخیر نشان می دهند که دانش آموزانی که مهارت های خودتنظیمی بالاتری دارند، قادرند انگیزه خود را حفظ کنند، زمان و منابع خود را بهینه مدیریت نمایند و در مواجهه با چالش های یادگیری، عملکرد تحصیلی بهتری از خود نشان دهند. در کنار این، پیش بینی مسیر رشد تحصیلی دانش آموزان، با استفاده از شاخص های خودتنظیمی و ابزارهای ارزیابی مرتبط، امکان طراحی برنامه های آموزشی شخصی سازی شده، مداخله های هدفمند و بهبود کیفیت یادگیری را فراهم می سازد. این مقاله با هدف مرور پژوهش های موجود در حوزه یادگیری خودتنظیمی و ارتباط آن با پیش بینی مسیر رشد تحصیلی، به بررسی نظریه ها، مدل ها، روش های اندازه گیری و یافته های تجربی پرداخته و نقش عوامل فردی، اجتماعی و محیطی را در تقویت خودتنظیمی و ارتقای عملکرد تحصیلی تحلیل می کند. مرور سیستماتیک ادبیات تحقیق نشان می دهد که توسعه مهارت های خودتنظیمی در دانش آموزان نه تنها با افزایش موفقیت تحصیلی همراه است، بلکه ظرفیت پیش بینی مسیر یادگیری و بهینه سازی برنامه های آموزشی را نیز به طور چشمگیری افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، رشد تحصیلی ، پیش بینی عملکرد ، مدیریت یادگیری ، موفقیت تحصیلی ، دانش آموزان