بازاندیشی در الگوهای یادگیری و تدریس در پرتو تحولات هوش مصنوعی و تحول دیجیتال در آموزش وپرورش

تحولات سریع در حوزه هوش مصنوعی و فناوری های دیجیتال، نظام های آموزشی را با چالشی اساسی در بازاندیشی الگوهای یادگیری و تدریس مواجه ساخته است. در این مقاله، با تمرکز بر بازنگری بنیادین در شیوه های سنتی تدریس، به بررسی نقش هوش مصنوعی در شکل دهی به مدل های نوین آموزشی پرداخته می شود. پژوهش حاضر به شیوه توصیفی–تحلیلی انجام شده و از منابع علمی معتبر داخلی و خارجی بهره گرفته است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، همچون یادگیری تطبیقی، تحلیل داده های یادگیری، و محیط های تعاملی هوشمند، می تواند موجب افزایش شخصی سازی فرایند یاددهی–یادگیری، ارتقای خلاقیت، افزایش مشارکت فعال و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان شود. همچنین، تحول دیجیتال، ضمن دگرگونی نقش معلمان از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری، موجب تحول در ارزشیابی، مدیریت کلاس و طراحی برنامه های درسی شده است. با این حال، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال، کمبود مهارت های فناورانه معلمان و ملاحظات اخلاقی نیز از پیامدهای مهم این تحولات است. در نهایت، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی، برنامه ریزان درسی و معلمان با اتخاذ رویکردی هوشمندانه و منعطف، زمینه بهره گیری مطلوب از ظرفیت های هوش مصنوعی در آموزش را فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تحول دیجیتال ، بازاندیشی آموزشی ، یادگیری تطبیقی ، شخصی سازی یادگیری ، آموزش هوشمند ، الگوهای نوین تدریس.