نقش تنظیم هیجان در سازگاری رفتاری دانش آموزان با نیاز ویژه در مراحل آغازین آموزش رسمی

در دهه های اخیر، تنظیم هیجان به عنوان یکی از مولفه های بنیادی رشد روانی و سازگاری رفتاری در کودکان با نیازهای ویژه، توجه بسیاری از پژوهشگران را به خود جلب کرده است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تنظیم هیجان در سازگاری رفتاری دانش آموزان با نیاز ویژه در مراحل آغازین آموزش رسمی است. مرور مطالعات معتبر (Denham et al., ۲۰۰۷; Lerner et al., ۲۰۲۴; Păun et al., ۲۰۲۲; Anastopoulos et al., ۲۰۱۱) نشان می دهد که توانایی نظارت، ارزیابی و تعدیل هیجان ها نه تنها در سازگاری اجتماعی و آکادمیک کودکان نقش تعیین کننده دارد، بلکه می تواند بهبود قابل توجهی در تعامل های کلاسی، کاهش رفتارهای پرخطر، و ارتقای خودکارآمدی تحصیلی ایجاد کند. در کودکان دارای اختلالاتی نظیر ADHD یا اختلال طیف اوتیسم، تنظیم هیجان به عنوان میانجی رابطه بین عملکردهای اجرایی، رفتارهای مسئله ساز و موفقیت تحصیلی معرفی می شود. یافته های نظری و تجربی این پژوهش بیانگر آن است که آموزش مهارت های تنظیم هیجان در مراحل آغازین تحصیل می تواند مسیر سازگاری رفتاری پایدار و تعامل اجتماعی مثبت را برای دانش آموزان با نیاز ویژه هموار سازد. رویکردهای تلفیقی مبتنی بر تعامل شناختی-هیجانی، پیش بینی کننده موثرتری برای موفقیت مدرسه ای و عاطفی کودکان با نیازهای خاص محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، سازگاری رفتاری ، دانش آموزان با نیاز ویژه ، آموزش رسمی ، عملکرد اجرایی ، تعامل معلم-دانش آموز