تاثیر هشت هفته تمرین تناوبی به همراه مصرف کورکومین بر سطح گالکتین-۳ و پروکسی ردوکسین ۴ بافت قلبی در موش های سرطانی تحت درمان با دوکسوروبیسین

زمینه و هدف: شیمی درمانی با داروهایی مانند دوکسوروبیسین و تراستوزوماب در بیماران مبتلا به سرطان سینه می تواند منجر به سمیت قلبی شود. درک سازوکار این آسیب ها برای کاهش عوارض و ادامه درمان اهمیت دارد. هدف پژوهش حاضر ارزیابی اثرات تمرین تناوبی شدید (HIIT) و مصرف کورکومین بر شاخص های گالکتین-۳ و پروکسی ردوکسین ۴ در بافت قلب موش های سرطانی تحت درمان با دوکسوروبیسین بود. روش ها: در این مطالعه تجربی، ۴۰ موش صحرایی ماده ویستار (۱۸ تا ۱۹ گرم) به پنج گروه تقسیم شدند: ۱) سرطان+دوکسوروبیسین، ۲) سرطان بدون دارو، ۳) سرطان+دوکسوروبیسین+تمرین، ۴) سرطان+دوکسوروبیسین+کورکومین، ۵) سرطان+دوکسوروبیسین+ تمرین+ کورکومین. پروتکل تمرین تناوبی شامل شش دوره با شدت ۸۰–۹۵٪ VO₂max و بازیابی فعال در ۳۰–۳۵٪ VO₂max بود که طی ۸ هفته و ۵ روز در هفته اجرا شد. کورکومین با دوز ۱۰۰ میلی گرم بر کیلوگرم به صورت گاواژ، یک ساعت پس از تمرین تجویز شد. یافته ها: سطح گالکتین-۳ در گروه دوکسوروبیسین افزایش معناداری یافت، در حالی که سطح پروکسی ردوکسین ۴ در این گروه کاهش معناداری را نشان داد (۰/۰۰۱=P) در مقابل، در گروهی که تحت مداخله ترکیبی تمرین و کورکومین قرار گرفتند، سطح گالکتین-۳ کاهش و سطح پروکسی ردوکسین ۴ افزایش معناداری داشت  (۰/۰۰۱=P). اگرچه هر یک از مداخلات (تمرین یا کورکومین) به تنهایی نیز اثرات مشابهی را ایجاد کردند، اما اثر ترکیبی این دو مداخله به طور معناداری قوی تر بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد ترکیب تمرین تناوبی شدید و مکمل دهی کورکومین می تواند با تعدیل شاخص های التهابی و اکسیداتیو، اثرات محافظتی قابل توجهی در برابر کاردیوتوکسیسیتی ناشی از دوکسوروبیسین ایجاد کند. این رویکرد ترکیبی ممکن است راهبرد امیدبخشی برای کاهش عوارض قلبی شیمی درمانی باشد.

کلیدواژه ها:

Breast cancer ، Doxorubicin ، Curcumin ، High-intensity interval training ، Galectin-۳ ، سرطان ، دوکسوربیسین ، کورکومین ، تمرین تناوبی شدید ، گالکتین-۳