چارچوب استانداردسازی داده و تصمیم گیری مبتنی بر عملکرد برای مدیریت چرخه عمر زیرساخت های شهری: رویکرد عملیاتی مبتنی بر GIS و شاخص های عملکرد (KPI)

مدیریت چرخه عمر زیرساخت های شهری، در مواجهه با فشارهای فزاینده رشد بی رویه شهری و تغییرات اقلیمی شدید، به چارچوب های نوین داده محور وابسته است که استانداردسازی داده ها را با تصمیم گیری مبتنی بر عملکرد همگرا سازد. این مقاله چارچوبی تحول آفرین پیشنهاد می دهد که بر پایه سیستم اطلاعات جغرافیایی و شاخص های کلیدی عملکرد بنا شده تا پایداری، تاب آوری و کارایی را در مراحل برنامه ریزی، اجرا، بهره برداری و بازسازی زیرساخت ها به سطحی برتر ارتقا بخشد. با استناد به مطالعات موردی واقعی از شهرداری های ایران مانند مشهد، جایی که سیستم اطلاعات جغرافیایی برای بهینه سازی شبکه آب شهری و کاهش حوادث عملیاتی به کار رفته، و تبریز، با تمرکز بر مدل سازی ریسک های لرزه خیزی در شبکه های گاز، این رویکرد عملیاتی را برای مدیریت شهری تدوین می کند. همچنین، از استانداردهای بین المللی مانند ایزو ۱۹۱۱۵ برای متاداده های جغرافیایی و استاندارد ان ۱۵۳۴۱ برای ارزیابی نگهداری تجهیزات الهام گرفته شده تا همگرایی داده های مکانی و توصیفی را تضمین نماید. یافته ها بر کاهش پیچیدگی های اطلاعاتی از طریق ادغام لایه های خدماتی و پیشبرد تصمیم سازی های مبتنی بر شواهد تاکید دارند، که منجر به عدالت فضایی در توزیع خدمات و بهینه سازی منابع می شود. این چارچوب، با بهره گیری از مدل های چندمعیاره و تحلیل سلسله مراتبی، نه تنها ناکارآمدی های ساختاری را به حداقل می رساند، بلکه تاب آوری زیرساخت ها را در برابر بحران های محیطی تقویت می کند. در نهایت، این رویکرد را به عنوان راهکاری کلیدی برای توسعه پایدار شهری معرفی می نماید که شهرداری ها را به سوی مدیریت هوشمند و فراگیر هدایت می کند.

کلیدواژه ها:

استانداردسازی داده های مکانی ، شاخص های کلیدی عملکرد ، سیستم اطلاعات جغرافیایی