مدیریت بحران های شهری در شهرداری ها

با گسترش شهرنشینی و افزایش تراکم جمعیتی در شهرها، وقوع بحران های طبیعی و انسانی نظیر زلزله، سیل، آتش سوزی، بیماری های واگیردار و ناآرامی های اجتماعی، پیامدهای گسترده تری بر زندگی شهروندان و زیرساخت های شهری به جا می گذارد. در این میان، شهرداری ها به عنوان نهادهای مدیریتی محلی، نقشی کلیدی در پیشگیری، آمادگی، پاسخ دهی و بازسازی پس از بحران ها ایفا می کنند. هدف این پژوهش بررسی ابعاد مختلف مدیریت بحران در شهرداری ها با تمرکز بر چالش ها، ظرفیت ها و راهکارهای بهبود عملکرد در مواجهه با شرایط بحرانی است. در این راستا، ضمن تبیین مفاهیم و چارچوب نظری مدیریت بحران، به تحلیل نقش شهرداری در مراحل مختلف مدیریت بحران پرداخته شده و عوامل موثر بر اثربخشی آن شناسایی می گردد. نتایج نشان می دهد که ارتقاء هماهنگی بین سازمانی، تقویت زیرساخت های فناوری اطلاعات، آموزش عمومی و توسعه برنامه ریزی جامع، از جمله الزامات اساسی برای بهبود مدیریت بحران شهری هستند. این مقاله بر ضرورت بازنگری در ساختارهای مدیریتی و سیاست گذاری های محلی تاکید دارد تا شهرداری ها بتوانند به شکل کارآمدتری در برابر بحران ها واکنش نشان دهند و تاب آوری شهری را افزایش دهند.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، شهرداری ، شهرهای تاب آور ، آمادگی ، پاسخ اضطراری