نقش فطرت و تقویت آگاهانه ی آن در آرامش بخشی به آسیب دیدگان حوادث طبیعی

زمین، نعمت خدا، برای زیست آرام بشر است. به حکم مادی بودن دنیا، روی دادن پدیده های طبیعی چون زلزله و سیل و ...، امری اجتناب ناپذیر است. این پدیده ها صرف نظر از فواید و حکمت هایشان، منشا ترس و اضطراب انسان هستند. با لحاظ پیامدهای ناگوار اضطراب بر شوون حیات و آینده ی حادثه دیدگان، پرداختن به علاج آن، ضروری می باشد. پژوهش حاضر، در صدد رفع اضطراب و ایجاد آرامش در افراد مصیبت زده ، از راه تقویت ندای فطرت خداشناسی است. در این راه، سعی شده به روش توصیفی - تحلیلی و شیوه ی کتابخانه ای و با کمک آیات قرآن، ابتدا و پس از تعریف فطرت، و اشاره به کارکردهای فطرت خداشناسی و ندای آن در سختی ها، راهکار کلی قرآنی نیل به آرامش، بیان شده، سپس به عنوان زیر مجموعه ی این راه کلی، با پرداخت به ندای فطرت خداشناسی که عادتا نیمه یا ناخودآگاه است، ضرورت تقویت آگاهانه ی آن برای تحصیل آرامش بیشتر، تبیین شود. برای این کار، باید نوع مواجهه با حوادث را تغییر داد. این مهم با کاربست عقل و اندیشه، در فرایندی مشتمل بر چهار گام، سامان می یابد که فرد، در این گام ها به ترتیب، حادثه را کوچک می یابد؛ به ضعف مفرط خویش، در این جهان، واقف می شود؛ با درک شبیه همین ضعف، در بین هم نوعان، بی پناهی خود را کاملا حس می کند؛ در نهایت، از ممکنات، قطع امید می کند و فطرتش او را به خالق عالم و منبع آرامش، رهنمون می شود. در انتها از بیان برخی آثار دیگر تربیتی و معرفتی این رویکرد، نیز غفلت نشده است.

کلیدواژه ها:

فطرت خداشناسی ، آسیب دیدگان حوادث طبیعی ، اضطراب ، آرامش ، عقل