تاثیر حاد تمرین مقاومتی با محدودیت جریان خون تداومی و تناوبی بر هورمون های مرتبط با هایپرتروفی در مردان جوان غیرورزشکار

مقدمه: هدف از این پژوهش، مقایسه پاسخ های هورمونی و متابولیکی  به سه نوع تمرین مقاومتی در مردان جوان غیر ورزشکار بود. مواد و روش ­ها: ۴۰ آزمودنی با میانگین سنی ۵۰/۱±۵۶/۲۲ سال و شاخص توده بدنی ۵۵/±۷۵/۲۳ کیلوگرم بر مترمربع به طور تصادفی در چهار گروه مساوی قرار گرفتند ۱-  تمرین مقاومتی شدت پایین (۲۰ %یک تکرار بیشینه) با محدودیت جریان خون تداومی ۲ - تمرین مقاومتی شدت پایین (۲۰ %یک تکرار بیشینه) با محدودیت جریان خون تناوبی  ۳- تمرین مقاومتی سنتی (۸۰ %یک تکرار بیشینه) بدون انسداد ۴- گروه کنترل. آزمودنی ها حرکت جلو بازو با هالتر را در۴ نوبت تا حد خستگی و با فاصله ۱ دقیقه استراحت بین ست ها انجام دادند. نمونه گیری خونی قبل و یک ساعت بعد از جلسه تمرین انجام شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تی وابسته (مقایسه ی درون گروهی) و تحلیل واریانس یک طرفه (مقایسه ی بین گروهی) استفاده شد (۰۵/۰P≤). یافته ­ها: میزان هورمون رشد و لاکتات در هر سه گروه تجربی نسبت به حالت پایه، افزایش معنی داری را نشان داد (۰۰۱/۰P≤)،  در حالی که فاکتور رشد شبه انسولین در هیچ یک از گروه ها افزایش معنی داری نداشت. نتایج بین گروهی نشان داد که بعد از یک جلسه تمرین، مقادیر هورمون رشد و لاکتات در بین سه گروه تجربی تفاوت معنی داری نمی کند.   بحث و نتیجه­ گیری:  به نظر می رسد تمرینات مقاومتی کم شدت همراه با محدودیت جریان خون تداومی و تناوبی از لحاظ تغییرات    هورمونی و متابولیکی مشابه تمرین مقاومتی سنتی اثر بخش هستند.

کلیدواژه ها:

blood flow restriction ، resistance exercise ، hormonal response ، محدودیت جریان خون ، تمرین مقاومتی ، پاسخ هورمونی