حداکثر مدت حمل از منظر مذاهب فقهی و دانش پزشکی

مسئله «حداکثر مدت حمل» ازجمله مباحثی است که فقها غالبا در ابواب نکاح، طلاق، میراث و لعان بدان پرداخته اند. درباره این مسئله، فقهای اهل سنت دیدگاه های متعددی از نه ماه تا هشت سال ارائه کرده اند؛ در حالی که فقهای امامیه سه نظر اصلی -نه ماه، ده ماه و یک سال- را در آثار فقهی خود مطرح ساخته اند. با پیشرفت های علم پزشکی، این موضوع وارد حوزه مباحث علمی جدید نیز شده است. پزشکان بر این باورند که اگر از زمان طبیعی خروج جنین از رحم فراتر رود، ماندن آن در رحم برای سلامت جنین خطرناک خواهد بود. این نوشتار با روش کتابخانه ای و رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی دیدگاه های مطرح درباره حداکثر مدت حمل پرداخته و بدین نتیجه رسیده است که در حالت متعارف، حداکثر مدت حمل -بر پایه نظر برخی فقهای اهل سنت و مشهور فقهای امامیه و با استناد به روایات- نه ماه است و یافته های دانش پزشکی نیز این دیدگاه را تایید می کند. در عین حال، دیدگاه قائل به یک سال، با اتکا بر برخی روایات، در شرایط غیرمتعارف قابل استناد است؛ هرچند دانش پزشکی با بهره گیری از روش های نوین زایمان، امکان چنین تجربه ای را از مادر سلب کرده است. در مقابل، اقوال منسوب به فقهای اهل سنت مبنی بر دو سال و بیشتر، به دلیل استنادات ضعیف، به روشنی مردود است.

کلیدواژه ها:

حداکثر حمل ، مدت حمل ، فقه مذاهب ، دانش پزشکی